زياد برايم حرف می‌زند، نه که زياد گوش ‌کنم، ولی باز می‌گويد، می‌داند فقط ادای گوش ندادن درمی‌آورم. می‌گويد بايد عادت کنی پابرهنه راه بروی که حس کنی زمين چه می‌گويد. می‌گويد بايد موهايت را باز بگذاری که بشنوی باد چه زمزمه می‌کند. می‌گويد بايد بدون خودت راه بروی که بدانی آدم‌ها چه می‌گويند. پشت سرش کاغذی می‌کشم و روی آن برايش دو بال سفيد. می‌گويم فرشته شدی.

اشک‌هايش بی‌صدا می‌ريزند. با پشت دست هر چند لحظه رد اشک‌ها را از صورتش پاک می‌کند. موهای هميشه پر پيچ و تابش صاف و لخت، غمگين شده‌اند. چشم‌هايش از گريه قرمز شده‌اند، صدايش می‌لرزد، دست‌هايش می‌لرزند. نشسته روی صندلی زانوهايش جفت است، پاهايش کمی دور از هم. نه که خبری باشد، نه که کسی چيزی گفته باشد. داشت از شيشه بيرون را نگاه می‌کرد يک لحظه گريه‌اش گرفت. کسی هم نيست که هق‌هق‌هايش را از او پنهان کرده باشد ولی ساکت گريه می‌کند. شايد هم چون کسی نيست سرش را بگذارد روی شانه‌اش راحت اشک بريزد.

 وقتی از خواب بيدار می‌شوم٬ او مثل هميشه وارد ساحل می‌شود. صبحانه را پشت پنجره می‌خورم. کاغذهايم را پشت پنجره جمع می‌کنم و در تمام مدت به او چشم می‌دوزم.

دن‌کيشوت خسته شده است. نيزه و زره‌اش را در بازار فروخته است و خود را از دست خدمتکار خلاص کرده است. هر روز دفترش را برمی‌دارد و در صفحه‌ای از آن طرحی از آسياب بادی می‌کشد، بعد ساعت‌ها زل می‌زند به طرح. آفتاب که غروب کرد صفحه را پاره می‌کند و می‌رود که بخوابد. «فردا يکی بهتر می‌کشم، آنقدر که ارزش داشته باشد بسويش بتازم و نابودش کنم.»

سينی قيافه‌ی قديمی داشت، دورش دندانه‌های قوسی، از آن سينی‌‌ها که يک موقع مسی بودند، اين يکی مسی نبود. داخلش کاسه کاسه غذا را چيده بودند. کمی از اين، کمی از آن. يک بشقاب کوچک و وسط همه‌ی اين‌ها ليوان. هر کاسه واحدی از زمان بود، فرصتی برای حرف‌زدن و شنيدن، که شب بگذرد و گذشت. بعد از کاسه‌ها چای که باز بگويد و بگويی و خوشی.

آقای پ ده روزی می‌شود ريشش را نزده است. دليلی پيدا نکرده است بزند. آقای پ می‌گويد ريش زدن دليل می‌خواهد. البته شايد فردا صبح بزند. او قرار است به ديدن يک آدم محترم برود. آقای پ اعتقاد دارد ژوليده بودن بی‌احترامی به ديگران است. آقای پ به آن آقای محترم احترام می‌گذارد.

پاورچين پاورچين روی ديوار راه می‌رفت. با خونسردی تمام کوچه را زير نظر داشت. لحظه‌ای بدون هيچ دليلی نشست و به پايين نگاه کرد. از ديوار پايين پريد، بدون کوچکترين صدايی. لای علف‌ها دويد. همه‌جا را بو کشيد. يک کرم خاکی پيدا کرد و آن قدر سر به سرش گذاشت تا گمش کرد. چراغ همسايه روشن شد. سعی کرد از زير نور کنار برود. خيال نداشت کسی ببيندش. صدای افتادن يک حلبی توجه‌اش را جلب کرد. دوباره روی ديوار پريد.
گشت نيمه‌شب را دوباره از سر گرفت. گربه بيکار...