“او” توی گلدان جام مانند سفالی، يك نهال خشك كاشته بود. نهالی پر از انگشتهای باريك و بلند كه به تكدی تن بهار، مات مانده بود. ندانستم كه خشكسالی بابت برودت دستها بود يا قراری كه تا هميشه برای خشك ماندن گذاشته بود. شايد هم بهار بی‎اعتنا به اعتقاد نهال خشك، نوك انگشتانش را می‎بوسيد و توی بستر نسيم همخوابه‎اش ميشد تا دلش را تازه كند. دو تا قفس چوبی آبی‎رنگ برای دل‎مردگی نهال گريه می‎كردند و صدای شيونشان افكارم را بهم می‎ريخت.

 تو كه آمدی“او”رفته بود، پس چرا همچون سابق كنار هم بوديم؟ بايد چيزی تغيير كرده باشد. زمين سنگين شده بود، می‎انديشيد حجمی را كه به درونش پذيرفته ممكن است به سقوطش منجر شود.

 تفنگ شكاری‎ات می‎خواهد كلامی بگويد. می‎گذارمش كنارم. او هيچوقت مهربان نبود. مثل آنروز سحر، گرگ و ميش هوا، با گلوله سربی‎اش گنجشكی را شكار می‎كند، باد ناله می‎كند، بايد كاری كرد. او هم زخمی شده، خونش را ببين. باران می‎بارد. بال گنجشك كنده شده، پرنده درد می‎كشد، چشمهايش خيره می‎ماند به چشمهايم. نگاهش توی درونم پخش می‎شود، رنگ نگاهمان يكی می‎شود. با تمام اينها نمی‎دانم بايد بكشمت يا بگذارم همچنان ضجر بكشی. تو گريه می‎كنی، چهارزانو نشسته‎ايم بالای سرش.  برگ پائيزی از خداوندگارش كه می‎كَنَد می‎رود به سمت خورشيد. رقص‎كنان می‎چرخد و اوج می‎گيرد. زوزه باد همراهيش می‎كند، آهوان پوستهايشان را می‎كشند روی كنده‎های خالی درختهای شكسته‎ی جنگل و دف می‎زنند. ستاره می‎بارد. اثير حال‎و‎هوايی دارد. خدا خليفه می‎شود و تلقين می‎دهد. امشب همه را می‎پذيرد.برگ درخت سپيدار كنار قفس، گنجشك آشنا را كه می‎بيند به خود مي‎آيد.

  عروج به تنهايی آن هنگام كه عشقی را وانهاده‎ای، فرافكنی‎ست از درونی خودخواه، كه از زخمهايش می‎گريزد. تو رنجوری. بودن را همراه آغاز كردن وتنها گريختن؟! رنج، مكاشفه‎ای‎ست به هزاران راه، هزاران رود،‌ هزاران درخت،‌ هزاران باد.خودش را انداخته است روی گنجشك و در گوشش زمزمه‎ای می‎سرايد. ملايم، مثل خش‎خش شبانه‎اش در سكوت ظلمت. مثل نوازش خدا، كه حتی آرامش خاطره‎اش، مجنونش می‎كند. برای او می‎خواند.من ديدم كه گنجشك پرواز كرد. تو هيچوقت باورم نكردی.

 رفته بودی، من به آغوش كشيدمت. بالا بردمت. گذاشتمت توی آن قفس آبی، جای هميشگی گنجشك. تو در قفس را باز كردی. برايش دانه ريختی، آبش دادی. انگشت سبابه‎ات را نوازش‎آميز روی قلبش كشيدی، قهميدی كه به چيزی می‎انديشد. به گمان تو طلبت می‎كرد. مسخ شدی، می‎خواستی در آستانه ی تندر و باد، ميان بر گهای غريب بی‎كسی، تو و گنجشك كه رفتيد، “او” برفها را ببيند. سرد شود، به بودنش ايمان بياورد، بفهمد كه زنده است، وانگاه سبزی از منفذهای پوستش فوران كند، شايد لحظه‏ای دريابد كه چيزی بود، كه‎انگار‎ديگر نيست. پس بی‎آنكه بداندت دلتنگت شود، و به ياد تو بهار را به سرزمينشان فراخواند، تمام نشانه‎ها مهيا شوند، بنشيند كنار سپيدار بلند، به ادراك رفتن دردناكت ساعتها بگريد، تو نيستي اما آرامش بازيافته‎اش را‎از چشمهای رباينده و از گرمی سرانگشتان نافذش، كه می‎سايدشان به ريشه درمی‎يابي. و تو در نوك تازه‎ترين ساقه‎ها در شهوت بودن می‎شكفی، تنت مورمور می‏شود، هستی می‎يابی، جوانه می‎زنی، هرچند می‎دانی كه او فقط يكبار ريشه را لمس می‎كند و بعد به خاك می‎سپاردش. نويد ديدنش حسرت رفتنت را‎ارمغان می‎داد. عشق را مشروط نتوان كردن حتی به اذن يك ديدار.

 به خودت كه آمدی گنجشك رفته بود، تو هيچ چيز درنيافتي.تفنگ نشانه رفته گنجشك را شكار كرد. وقتی چشمهايش را ديدی، گريستی. شايد چون او آن گنجشك نبود، يا شايد، او درست همان گنجشك بود.

                          تو كه آمدی، فكر كردم چيزی عوض شده!!