همه چيز معناي تو را مي‏دهد. نمناكي گل‏هاي باران خورده‏ي يخ‏زده در برف، نگاهت را تداعي مي‏كند، و شب عمق چشمهايت را. 

 مي‏شمارم: ۱-۲-۳-۴  تو  ۵-۶-۷  تو ۸ -۹  تو. و در شب فرو مي‏روم، هر لحظه دورتر مي‏شوم. هرم انگشتانت بي‏هيچ لمسي آتش را تداعي مي‏ كند. و من بر دانه دانه‏ي انگشتان پاهايت كه در زمين ريشه دوانده‏اند بوسه مي‏زنم. 

۱-۲-۳-۴-۵-۶-۷-۸-۹-۱۰ . آرزوي آغوشت در ماسه‏هاي عمق اقيانوس‏ها استحاله‏ام مي‏كند به تنديس. و خواب مي‏بينم كه سرانگشتان بلندت را آرام بر گونه‏ها و امتداد بيني تنديس مي‏كشي و مي‏روي. 

من در زير برف‏ها مدفون شده‏ام و روياي داغي سرانگشتانت سرماي برف و شب را از من نمي‏زدايد. من هر لحظه در تو پيش‏تر مي‏روم و تو هر لحظه با تمام نزديكي‏ات دورتر مي‏شوي. تو را بر بلنداي آسمان مي‏نهم و بعد فرو مي‏روم تا انتهاي هستي. و تو هيچگاه نخواهي دانست. 

در خواب مي‏مانم. براي هميشه در خواب مي‏مانم تا بيداري، حس لمس عاشقانه‏ات را به گذار نبودت نسپارد. تو نيستي و من هر لحظه بيشتر به بودنت خو مي‏گيرم .

ما هم اعتراف کردیم