اينجا:

گل انسان را از ماسه‏های دشت كه می‏آفرينی، استحاله می‏يابد و اوج مي‏گيرد و عروج می‏كند. تنديسی از پری‏ای دريايی می آفرينی، باله‏هايش را زنجير می‏كن تا شايد بماند اما سرابی در جا او را در خود فرو می‏برد. پری در آن دريا با موهای بارانی سر از آب بيرون می‏كشد، لبخندی می‏زند و فرو می‏رود. 

تازه عشق آغاز می‏شود. در اين ديوانه‎جا ، اشيا سخن می‏گويند. طبيعت گويا‏تر از آنها.در لمحات خلقت شايد جسم است كه روح می‏شود ، و جان‏بخشی از شی به روح است.

 جای‏تان خالی، در ماسه‏ها كه فرو‏می‏روی نقاشی ست. از دورها كه می‏نگری طلق. از بالای تپه‏ها عروسك. آب كه بر آن می‏ريزی خمير است. و بعد می‏زنی زير همه چيز.

 ديوانه كه هستی با همه چيز اينجا درهمی و فرّار، عاقل كه می‏شوی هيچ نمی‏بينی.

عاقل كه می‏شوم تا برايتان چيزی بنگارم همه چيز می‏رود. ديوانه كه می‏شوم آنقدر گفتنی دارم اما... .

وسط سینه من نوشته بین الحرمین

نصف قلبم یا ابولفضل نصف دیگه

 یا حسین...