امشب اما شكل دلقكي را دارد كه بر زده توي چشمهايم. با دهاني كوچك كه سربالاست اما مي‎گريد. مثل دلقك هاينريش بويل، يا تمام دلقكها. متفاوت به دليل لبهاي كوچكش و به دليل من. همان چيز هميشگي‌، نگاه من، دلقك خودم!!

طول كوچه را كه مي‎آمدم، همينطور نگاهش مي‎كردم. بابت آشنايي. مثل قضيه روباه. خانه كه رسيدم لباسهايم را عوض كردم، پتويي برداشتم، رفتم پشت‏بام. هوس كرده بودم تا صبح كنارش باشم مثل آنشب .........و چه چيزها كه نيافتم از آن بودن. نگاهش نگاهش كردم… نگاهش كردم…نگاهش كردم.....

-     چيزي بگو…

                    سكوت بود.....

دردش همان درد دلقك هاينريش بويل بود. مهرباني. آنهم براي كسي كه حضور نداشت يا شايد جايي ديگر سلوك مي‎كرد. شده بود يك درد نشسته بود توي قلب دلقك‎ـماه. همان درد هميشگي كه تازه است به هر نحوش.

هرچند ماه، تن كه ندارد اما درست كه چشمهايش را ببيني، نگاهش ضربان دارد. قلبش توي چشمهايش است. همانطوريكه پاهايش‎ـ مايه حركتش‎ـ توي سرش.

مي‎گفت تنها‎ست ديگر نمي‎خواست به خاطر هيچ چيز ايثار كند. دلش لك زده بود كه شبها را بخوابد. مي‎خواست بي‎هيچ مسئوليتي درازشود. فكرش را وابدهد. تمام وجودش بشود“ او ”.

خودش را كه نمي‎ديد خوابش را ببيند. شده بود يك درد. همان درد آشناي مهرباني. مي‎گفت تمام اين شبها را تنها براي او بيدار مانده. فكرش را بكن. ميليون‎ها سال بي‎خوابي. چون هميشه جايي از دنيا شب است. از زماني كه اين حس گنگ را در خود يافته بود، چيزها اندكي از آن شور و ارزش گذشته‎ها را بازيافته بودند.

مي‎گفت براي هيچ. غلو مي‎كرد شايد. هيچ هيچ كه نه، تمام آن شب‎ها هر ثانيه‎اش آنقدر شگفت‎انگيز بود كه حضور لحظه‎هاشان با وجودش تنيده شده بود. اصلاً همانها بود كه او را كرده بود ماه. به اينجا كه رسيد فكر كردم اويش شايد بهانه‎اي بيش نبوده. فكرم را خواند. فكر تمام آدمها را مي‎خواند. در تمام اين مليارد سالها، فكر ملياردها آدم را خوانده بود. با درد همه‏اشان آشنا بود. سخت است شايد اينگونه حضوري. بگذريم اما... دلم گرفت از نگاهش، پس از دلتنگي‎اش.

 گفت مي‎خواسته هر دو برسند به يك كمال. به يك اوج. هر رنجي را بفهمند، تجربه كنند، شكنجه را، ديدار را، انتظار را، گريه را، كودكي را، مرگ را، زايش را، …

به دوگانگيشان فكر نمي‎كرد. هر چه بود واحد بود توي ذهنش. غافل از آنگه تمام آن مدت اويي كه حضور داشته تنها يك “ تن ” بوده، تنها يك تن !! “ جسم ”. و اين بسيار آزارش مي‎داد. مليونها سال چيزي همراهت باشد كه فكر كني “ آن هم منم” يا “ من هم اويم” اما فقط چه مي‎دانم يك پوست موز باشد شايد. حتي نه خود موز. با موز مي‎شود آشنا شد، دوستش داشت، طوري كه حتي فكر خوردنش هم به سرت نزند. اما با پوستش نمي‎شود. يك وجهه ديگري دارد. هيچ چيز درونش نيست. ماه چشمهايش پر از اشك شده بود. و من كاملاً ظالمانه به اين فكر بودم كه چرا تازگيها هر كس كنارم مي‎آيد به نوعي بكارتش را از دست داده. ديگر تنها من نيستم كه كشفش مي‎كنم. براي من نيست كه مفهوم مي‎يابد. تمام اين لحظات را به نوعي دارد تكرار مي‎كند. و به خاطر همين است كه آن لحظات يگانه رسيدن به يك زايش تازه از دست مي‎رود. آن معناي تازه‎اي كه از يك اسم مي‎يابي. يا بالعكس. كلمات براي تو نيستند كه جاري مي‎شوند براي “ خود‌” است و براي آن خاطره‎هايي كه پشت سرت قرار دارد و دردآور شايد اما تو از تمامي‎شان بي‎خبري، باعث لحظات ناب غمگينانه‎اي‎ست كه اين ماه را در خودش فرو مي‎برد و آن انسان را، و تو در هيچ جايش قرار نداري.  چيزي در تمام لحظات مخفي‎ست تا نگذارد به آن حد اعلاي خلوص برسي.

ماه آنشب تنها بود با يك ستاره. ستاره توي مشتهايش بود. بعد از مدتي سكوت مشتش را باز كرد، ستاره از آن بالا افتاد روي زمين قل خورد و رفت رسيد به جنوب. شايد ته اقيانوس. آخرين چيزش را دور انداخت. چيزي كه شايد گره‎اش مي‎داد به زمان، به زندگي. به عشقش يا خاطرات. باز هم مثل دلقك‎ هاينريش بويل كه آخرين سكه‏اش را از  پنجره آپارتمان طبقه 10 ول كرد توي تاريكي و گيتارش را برداشت تا برود روي يك پل، بنوازد براي بدست آوردن چيزي تازه، اگر بيابد !!