دخترك قشنگی هست به اسم شهرزاد. شهرزاد قصه‎های هزارويك شب شايد. از او به حقيقت نزديكتر، اما. و قصه‎ای هست برای شهرزاد، انگار لحظه‎ای را ثابت نگه داری و آنرا با خود به آينده بكشانی.

داستانت، از گفتن تو نيست نازنين. از احساسات نيرومندی‎ست كه نمی‎توان در عناصر عينی  خلاصه‎اش كرد. و اينجاست كه می‎فهمی چيزها را خيلی خوب می‎شناسی، آدمها را خيلی كم.

قصه اما از يك فكر منشاء می‎گيرد. فكر دختركی تنها كه می‎بايست منشاء حضوری می گشت و تفكری، كه شد: “ شهرزاد” يك كلمه. در اين كلمه خوش، اما. در ابتدا يك سلول و با اراده او ۲ و بعد ۴، ۱۶، ۶۴، ۴۰۹۶، ۱۶۷۷۲۱۶، دستها، قلب،‌ مغز، دخترك به تمام آنها از روح خود دميد، پس از روح خدا.

و حالا ديگر مهربانی شهرزاد  را هم احساس می‎كرد. تمام حضورو قلبش را، گريه‎هايش و لبخندهايش.

ثانيه‎ها و لحظه‎هايی را كه نمی‎توان جمع كرد، بايد آنها را به حال خود گذاشت. دخترك اما از همه چيز برای شهرزاد گفته بود. زندگی درهم و برهم. درونی دردمند، حسهايی عجيب برای همه و برای خود.

قبل از بودن شهرزاد، در خيابان كه می‎رفت، يكروز احساسی عجيب نسبت به چهره‎اش پيدا كرده بود. كاملاً غريبه و نفرت‎انگيز. چند روزی چهره‎اش در آينه برايش غريب بود. دلش می‎خواست صورتش را محكم به ستونهای خيابان بكوبد و يا اتوبوسی كه رد می‎شد از روی صورتش بگذرد. گاه چيزی خارج از او به اطراف   می‎نگريست. يا چشمهايش از روحش خارج شده بود يا روح از چشمهايش. و اين اقرار وحشتناك كه دلش برای شيطان می‎سوزد، چون در جايی خوانده بود كه: “ چنين است حكايت شيطان كه مرتكب گناه شد و خداوند او را از درگاهش راند تا : … هر كه به وسوسه‎هايش تن داد، پنجاه سال از سرگردانی او كاسته شود و هر كه اغوايش نشد، هزار سال به سرگرداني او اضافه شود.”

اين شيطان نازنين… و شهرزاد تمام اينها را خيلی خوب می‎فهميد. می‎دانست كه شيطان چون محبت به آن بزرگی را از دست داده بسيار غمگين است. و مطمئن بود كه گاه‎گداری دلش خيلی می‎گيرد و ساعتها تنها گريه می‎كند. بر بی‎كسی خودش شايد. و بابت دلتنگی برای خدا. حالا كه شهرزاد هست، دخترك فكر می‎كرد آيا تا بحال چيزی را آنقدر خواسته است كه تحملش را نياورد؟

زمان می‎گذشت. و آن لحظه ی زايش و فريادهايی كه برای درد تنهايی مجدد كشيده می‎شود ـ آن مراسمی كه تمام مادرها بعد از رانده شدن زوج مقدس از بهشت و كلمه هابيل در حوا برای جاودانه كردن مخلوق در خالق بجا می‎آورند ـ فرياد برای شوری كه حتماً القا كردنی‎ست. والا كسی برای سمفونی بتهوون نمی‎گريست، والا كسی برای ديگری ساز نمی‎زد، والا معلمی در كلاسهای تاريك درس نمی‎داد، والا دختركی برای گنجشكها نمی‎گريست، والا شهرزاد مجبور می‎شد از حضورش در وجود ديگری چشم بپوشد.

پس تو و آن دخترك يكی شديد. تو جایی آمده بودی كه می‎توانستی راه بروی برای فرار، دندان در آوردی تا چيزها را گاز بگيری، غير از دخترك، آدمهايی را ديدی تا بعدها دوستشان داشته باشی، و اين ديگر خارج از توان تحمل بود.

دخترك اما ساكت در گوشه‎ای می‎نشست و برای عروسكهای شهرزاد لباس می‎دوخت و اين آشنای خود را می‎پرستيد، می‎ترسيد اگر شهرزاد بداند كه چقدر مشتاق اوست، هر لحظه مرز معنوی نازكی دور خود ايجاد كند. اين دغدغه شگفت‎انگيز.

 شهرزاد او را به خيلی چيزها مربوط می‎كرد. به عروسكهايش، مادرش، طغيانش، به تنهايي‎اش، آرمانش، به عشق، آينده و به خدايش. تمام اينها حضورشان در شهرزاد بود. و او تنها.

خداوندگاری شامل يك مخلوق. مخلوقی از هر چه هست عميق‎تر. و فريادی كه … چه بايد كرد؟

او شده بود شهرزاد، يك رنج، و آن افسردگي.

گاه فكر می‎كرد شايد بايد آرزو كند كه جای داغها و زخمهای خوف‎انگيز را بر تن و قلب ديگران از نزديك ببيند تا بداند كه چرا و چه را بايد بنوازد. شايد بايد از نزديك زوزه شلاق را در جستجوي يك كلمه، يك اسم بشنود و بعد گزش استخوانسوز آن را بر سرتاسر سلسله اعصابش لمس كند و مغز داغ‎شده‎اش نتواند حتي نت اول سونات مهتاب يا تصوير كم‎رنگ لبخند دختركی را به ياد بياورد. آنوقت شايد بداند كه چه بايد كرد. گاه دلش می‎خواست گريه كند، اما چه فايده، گريه تنها درمان رنجهای كوچك است، همانگونه كه خنده طپش شاديهای كوچك.

و وجودی كه از رنجهای بزرگ خالی شده باشد، با سالها گريه هم پر نخواهد شد. می‎خواست برای يك لحظه هم كه شده تمام احساساتش را به خودش هديه كند. و آنگاه عميقاً درك كند كه انداختن يك تكه يخ در ليوان، داشتن يك كتاب خوب كوچك، يك فنجان قهوه، آتش زدن سيگاری در پشت شيشه‎ای بخار گرفته، جا دادن يك نت “بمل” به دلخواه در وسط يك قطعه، بالا گرفتن صورت در يك بارش تند باران، نشستن در قهوه‎خانه ای كوچك و گوش دادن به قل‏قل قليانها ، و غوطه خوردن در يك فكر يا يك ياد كوچك و زيبا در ميان مبتذل‎ترين مهمانی‎ها چه شكوهی دارد. همين و خيلی چيزهای ديگر...

شهرزاد كوچك داشت دردها را حس ميكرد. برای پرنده‎ها شعر می‎گفت. وقتی پسربچه‎ای گنجشك را با تيركمان می‎زد، شهرزاد می‎نشست و برای گنجشكها گريه می‎كرد. هم برای اويی كه مرده بود، و هم برای آنها كه مانده بودند.

دخترك گاه می‎خواست فرار كند، نه الزاماً به معنای بستن ساك و خريدن بليط. يك فرار درونی يك گريز به ناكجاآباد، و به آنسوی حضور واقعی. به جايی كه هيچ چيز نباشد. هيچكس نباشد. هيچ صدايی. هيچ سكوتی.

 هيچ

      هيچ

             هيچ.

 آنوقت ببيند كه چه هست. چه می‎خواهد باشد. از كجا بايد ادامه بدهد. از كجا بايد شروع كند. برسد به يك ايثار، ايثاری با دلايل ديونی درونی نه با واسطه‎ای خارجی. برسد به يك مهربانی و برسد به آنجايی كه همه چيز در وجودش استحاله می‎شود، حتی آن موجودی كه دوستش، يار همراه كودكيش را شكنجه داده بود، به او تجاوز كرده بود و بعد حكم اعدام. تمام مفاهيم كثيف و حتی اين شهرزاد پاك نازنين.

 آن‎گاه با دستهايش همه چيز را مسح بكشد و همه چيز مفهومی تازه بيابد.

 شهرزاد اما بی‎امان به همه چيز عادت ميیكرد. به مادربزرگ، پدربزرگ، و بابا.

به سنی رسيده بود كه با ناميدن چيزها‌، آنها را می‎آفريد. توپ را آفريد، تيله را، عروسك را، قاصدك را، مهربانی را و محبت را. مادربزرگ و بابا را هم آفريد. و شروع كرد دخترك را كه نمی‎دانست چگونه بوجود آمده ‎ـ‎ هرچند كه شهرزاد خالقش نبودـ دوست داشتن.

خيلي زياد اما بااحتياط...

پ‎ن:احساس کردم الان این متن رو بخونی برات خوب باشه هرچند می دونم قبلاْ خوندیش.......

پ‎ن:شهرزاد خودباش نه بازیچه دیگران...