اشک‌هايش بی‌صدا می‌ريزند. با پشت دست هر چند لحظه رد اشک‌ها را از صورتش پاک می‌کند. موهای هميشه پر پيچ و تابش صاف و لخت، غمگين شده‌اند. چشم‌هايش از گريه قرمز شده‌اند، صدايش می‌لرزد، دست‌هايش می‌لرزند. نشسته روی صندلی زانوهايش جفت است، پاهايش کمی دور از هم. نه که خبری باشد، نه که کسی چيزی گفته باشد. داشت از شيشه بيرون را نگاه می‌کرد يک لحظه گريه‌اش گرفت. کسی هم نيست که هق‌هق‌هايش را از او پنهان کرده باشد ولی ساکت گريه می‌کند. شايد هم چون کسی نيست سرش را بگذارد روی شانه‌اش راحت اشک بريزد.

 وقتی از خواب بيدار می‌شوم٬ او مثل هميشه وارد ساحل می‌شود. صبحانه را پشت پنجره می‌خورم. کاغذهايم را پشت پنجره جمع می‌کنم و در تمام مدت به او چشم می‌دوزم.

دن‌کيشوت خسته شده است. نيزه و زره‌اش را در بازار فروخته است و خود را از دست خدمتکار خلاص کرده است. هر روز دفترش را برمی‌دارد و در صفحه‌ای از آن طرحی از آسياب بادی می‌کشد، بعد ساعت‌ها زل می‌زند به طرح. آفتاب که غروب کرد صفحه را پاره می‌کند و می‌رود که بخوابد. «فردا يکی بهتر می‌کشم، آنقدر که ارزش داشته باشد بسويش بتازم و نابودش کنم.»

سينی قيافه‌ی قديمی داشت، دورش دندانه‌های قوسی، از آن سينی‌‌ها که يک موقع مسی بودند، اين يکی مسی نبود. داخلش کاسه کاسه غذا را چيده بودند. کمی از اين، کمی از آن. يک بشقاب کوچک و وسط همه‌ی اين‌ها ليوان. هر کاسه واحدی از زمان بود، فرصتی برای حرف‌زدن و شنيدن، که شب بگذرد و گذشت. بعد از کاسه‌ها چای که باز بگويد و بگويی و خوشی.

آقای پ ده روزی می‌شود ريشش را نزده است. دليلی پيدا نکرده است بزند. آقای پ می‌گويد ريش زدن دليل می‌خواهد. البته شايد فردا صبح بزند. او قرار است به ديدن يک آدم محترم برود. آقای پ اعتقاد دارد ژوليده بودن بی‌احترامی به ديگران است. آقای پ به آن آقای محترم احترام می‌گذارد.

پاورچين پاورچين روی ديوار راه می‌رفت. با خونسردی تمام کوچه را زير نظر داشت. لحظه‌ای بدون هيچ دليلی نشست و به پايين نگاه کرد. از ديوار پايين پريد، بدون کوچکترين صدايی. لای علف‌ها دويد. همه‌جا را بو کشيد. يک کرم خاکی پيدا کرد و آن قدر سر به سرش گذاشت تا گمش کرد. چراغ همسايه روشن شد. سعی کرد از زير نور کنار برود. خيال نداشت کسی ببيندش. صدای افتادن يک حلبی توجه‌اش را جلب کرد. دوباره روی ديوار پريد.
گشت نيمه‌شب را دوباره از سر گرفت. گربه بيکار...

همين‌جا در محضر شما بزرگواران بابت کليه جناياتی که ناپلئون در قطب شمال داخل جنگل‌های آمازون مرتکب شده است و اشتباهاتی که خاخام چين در قبول عهدنامه‌ی ورسای به سال 1524 هجری قمری انجام داد و در ضمن تا فراموش نکرده‌ام بابت کوری آن بوف راهنمای هواپيمای تايتانيک که موجب سقوطش شد از تمام نوع بشر و حتی غير بشر عذر می‌خواهم. يکی اين گيلاس من را پر کند.

اين روزها بيشتر از آن‌که بخواهم بنويسم دلم می‌خواهد از نوشتن بنويسم. آخر تصميم گرفته‌ام ديگر ننويسم. حداقل ديگر اين‌طور ننويسم، شايد هم هيچ طور ديگری. نمی‌دانم برای چه می‌نويسم. تا امروز هم نمی‌دانستم ولی اين ندانستن آزار نمی‌داد، حالا می‌دهد. شايد از تبعات سکوت باشد، سکوتی که به آن خو می‌گيرم آرام آرام. شايد واقعاً دست از کوتاه کوتاه نوشتن برداشتم و کمی بلندتر نوشتم. حيف که می‌دانم قصه گفتن و داستان نوشتن از من برنمی‌آيد. برای داستان نوشتن بايد داستانی داشته باشی. من داستانی ندارم، يک زندگی آرام و چند خاطره عاشقانه. اصلاً نمی‌دانم چطور می‌شود نوشت. هنوز نفهميدم چطور همين چند خط‌ را سر هم می‌کنم. شب‌ها يک ده دقيقه‌ای از پنجره بيرون را تماشا می‌کنم و بعد آن‌قدر با کلمات بازی می‌کنم که چيزی ازشان درمی‌آيد که گه‌گاه خودم هم خوشم می‌آيد و چند بار می‌خوانم‌شان. هيچ احساس تعلقی به‌شان ندارم. انگار متنی از ديگری می‌خوانم و خوشم می‌آيد. تصميم ننوشتن گرفتم ولی تا بتوانم خودم را راضی کنم طول می‌کشد. حيفم می‌آيد لذت‌بخش‌ترين کار دنيا را ترک کنم.

احساس کردم درست روی لبه هستم. اول باور نکردم. يعنی نخواستم که باور کنم. آرام آرام اين فکر شروع کرد به خراش دادن ذهنم. نکند اين خواب و خيال نباشد. بلکه واقعيت داشته باشد. ياد سقوط افتادم. چه سقوط دل‌انگيزی می‌تواند باشد. با دستهايی باز به پشت. در حاليکه سکوی سقوط هر لحظه کوچکتر می‌شود. آسوده و آرام. احساس کردم باد سردی از زير دارد نوازشم می‌دهد. بخود آمدم. يعنی چه. يعنی به همين راحتی به لبه رسيدم؟ بدون اينکه کوچکترين نقشی داشته باشم؟ که اگر هم داشته‌ام هم ناخودآگاه. شايد هم تقصير او باشد. نه. او هرگز اين جايگاه رو در زندگی من نداشته که من را به اين موقعيت بکشد. من خودم رو واقع‌گراتر از اين حرفا می‌دانم. هرچند بعضی مواقع ما شرايط را تعريف نمی‌کنيم. اصولاً هيچوقت تصميم‌های اساسی را نمی‌شود اجرا کرد. انگار آدم با خودش  قايم‌باشک بازی ‌ميکند. تصميم‌ گرفتم بدون فلسفه‌بافی در مورد احتمالات چشم‌هام را باز کنم.
حدسم درست بود. درست لبه بودم. کم مانده بود از تخت پايين بيافتم. خدا لعنت کند اين تخت فکستنی را.

سبيل‌های تاب‌داده دارد. نگاهش و ايستادنش نشان می‌دهد روزگاری پشت کفش‌ها را می‌خوابانده، کت را روی دوشش می‌انداخته، سرگذر می‌ايستاده و حافظ ناموس ملت بوده است. پيری چشمانش را دوربين کرده است و کاغذها را يک متری دورتر می‌گيرد تا بتواند بخواند، البته از تک‌وتا هم خودش را نيانداخته و عينک نگرفته است. چنان مصمم و محکم تکه گوشت را می‌کوبد انگار طلب وصول‌نشده‌ای داشته و الان زمان پاک‌کردن حساب‌های گذشته‌شان رسيده است، بعد از کوبيدن هم هميشه نگاهی سرمست از پيروزی به گوشت کوبيده شده می‌اندازد. می‌گويد انتخاب خودش بوده که قصاب شود ولی خيالش را هم نمی‌کرده که روزی به‌جای تميزکردن گوشت گوساله بيايد بالاشهر و گوشت استيک حاضر کند و ميگو خوابانده شده در آرد و تخم‌مرغ تحويل مشتری دهد. می‌گويد به پولش هم نمی‌ارزد که با اين همه تيتيش مامانی هر روز طرف است.

- که تو خيال کردی من به اين راحتی‌ها کنار می‌رم.
- خيال نکردم که مطمئنم.
- از کجا؟
- همين. داری بحث می‌کنی که بعد توجيه کنی که کنار بری. اين روش توست.
- هرگز
- هارت پورت نکن. تو از آدم‌های هستی که هميشه وسط کار کنار می‌ری.
- يک مثال بزن.
- همين مورد
- من که هنوز کنار نرفتم.
- خواهی رفت.
- گناه نکرده و کتک خورده؟
- اهميتی ندارد. به هر حالت چون قصد داری نيازی به صبر برای قصاص نيست.
- يعنی شما بهتر از ما، ما رو می‌شناسی؟ تکليف اختيار و اين اراجيف؟
- خارج از بحث است.
- چطور تو رئيس جلسه شدی؟
- چون تو لياقتش رو نداشتی.
- هميشه همين‌طور بوده. هز جا موقعيتی برای اظهارفضل بوده، تو حاضر بودی.
- من رو متهم به فرصت‌طلبی می‌کنی؟
- البته به تحقيق
- چرا؟
- همين. از شک من استفاده می‌کنی و من را کنار می‌گذاری.
- اشکال از توست که شک می‌کنی.
- يعنی هرگز اجازه شک ندارم؟
- نه
- حرف مرد يکی است؟ در قرن چند هستيم؟
- بحث رو منحرف نکن.
- به نفعت نيست؟
- احمقانه است.
- تکليف شک من چه؟
- خود دانی.

چطور است بادی باشد که از سر آستين‌هايت بلغزد داخل و آرنجت را سرد کند. يکی از پياده‌رو‌های بلند اين شهر که دراز شده کنار آب و بالا سرت ابرهايی که کمی قبل آن‌قدر باريده‌اند که سفيد شده‌اند و حالا باد دارد به سرعت می‌بردشان. انگار يکی از اين فيلم‌های دور تند پخش می‌کند که ماشين‌ها تند تند در اتوبان‌ها از جلوش چشم می‌گذرند و ابرها هم تند تند. فرقش اين است اين بار روی زمين همه‌چيز عادی است. آفتاب هم دارد می‌رود پايين و ساختمان‌های آن طرف کانال در نورش رويايی به نظر می‌آيند. البته که همه‌جا بوی خاک تازه خيس‌خورده می‌دهد. کسی عصر روز تعطيل اين اطراف نيست که با توصيفش رنگی بدهی به نوشته. ولی برای قدم زدن به حد کافی راه هست که آن‌قدر بروی تا کار بهتری پيدا کنی.