به اين دو گماشته ای که

بر دوش من گذاشتی

بگو پشتشان را به من کنند!

بغض خفه ام کرده

از نگاه هر کس بيزارم

إِلَهِي وَ رَبِّي

مَنْ لِي غَيْرُكَ أَسْأَلُهُ كَشْفَ ضُرِّي

وَ النَّظَرَ فِي أَمْرِي

 های های

خدا

چرا

گريه ی مرد

صدايش بلند است؟

به من

هق هق

بی صدا بياموز

خسته ام از بغض خوردنها...

- برای گلدانی که فراموش شده -

بی نوا

سفالين ِ متروک!

آن روز

که بر سر طاقچه

مست ِ بالانشینی بودی

خبرت نبود

که حرمتی

- اگر هست -

به لطف ِ گل است ...

گلدان ِ بی گل

در حضيض ِ مزبله

به هیچ

معامله می شود...

سه سال پيش بعد از حدود يک‌سال وبلاگ‌خوانی به‌صورت جدی به اين نتيجه رسيدم شايد وبلاگ داشتن کار جالبی باشد.

اينجا بيشتر دفتر يادداشتم بوده تا چيز ديگری، بيشتر به درد خودم می‌خورد تا مخاطب، شايد هر از گاهی به درد کس ديگری هم خورده باشد. خوانندگان اغلب دوره‌ای داشته است. يکی مدتی کامنت می‌گذارد و بعد غيبش می‌زند، خواننده که يک‌جا بند نمی‌شود، آدم را می‌خواند و وقتی تمام شد پر می‌زند می‌رود جای بهتر.

وبلاگ داشتن تجربه‌ی جالبی است، دنيايی است متفاوت از آن بيرون. جايی که آدم‌ها به قدر ارزش‌شان خوانده می‌شوند و نه بيشتر، جايی که آدم‌ها خودشان پيش‌قدم می‌شوند که شناخته شوند، جايی که حرف‌زدن راحت‌تر است، دوست شدن هم.

فکر می‌کنم اينجا مادام که چيزی ارزش يادداشت شدن داشته باشد پابرجا بماند، حتی اگر خودم حذف شوم. تا چه پيش آيد.

به هر ترتيب ما هنوز پابرجاييم و ادامه می‌دهيم.