شمردن قدمهای زندان بان برايم مانند تسبيح انداختن است!

 ديشب ، بيست قدم که آمد ، ايستاد

 يعنی نوبت حکم سحرگاه «آن» بود

 همچنان که چندی پيش ده قدم که آمد ايستاد

 و نوبت حکم سحرگاه «آن ديگر» بود

  انتظار مرگ، از مرگ بدتر است

 گويی آدم ذره ذره می ميرد!

 زندان ، دنيای آدم را اندازه دريچه می کند

آن «گرگ بيابان» که می گويند، منم؟

که همه اهل شهر

دعا به بی نصيبی ام می کنند:

الهی

نصيب

گرگ بيابان

نشود... ؟

*

خدايا؟

خدای گرگ بيابان نيستی؟

نواهايی سـت

که فقط خودشان زيبا نيستند

بلکه چون خمره ای است

لب به لب سرشار از

ايام سپری شده

ياد ايامی که:

«حالا ديگه تو رو داشتن خياله

دل اسير آرزوهای محاله

غبار پشت شيشه ميگه رفتی                    

ولی هنوز دلم باور نداره

حالا راه تو دوره

دل من چه صبوره

 کاشکی بودی و می ديدی

زندگيم چه سوت و کوره»

گويي اين اذان ِ من است

چون خبر از آن می دهد...

چه تفاوت می کند

بر سر ماذنه فرياد کنند

يا بر تخت ميخانه...

وادارم می‏کند به انديشيدن

به خيلی چيزها

به خودم، به تو

به رابطه‏مان و به زوال دست‏هامان

به اين باور که می‏توان جدا بود و دوست داشت

می‏شود دور بود و عاشق ماند